Ali Rıza Öztürk yorumuyla Orhan Veli Kanık’ın meşhur şiirini dinleyebilirsiniz…

Orhan Gencebay’ın muhteşem eseri “Benim Dünyam”ı ud ve neyle yorumladık… Umarım beğenirsiniz… Klip Ali Rıza kardeşimizden… Bizim kayıtlar‘dan…

Bütün besteleri bir başkadır Orhan Baba’nın… Değişik ruh hallerinde, değişik sonuçlar verir, her dinlendiğinde… Tüm şarkılarına aşığım… Benim garip uduma takıldı bu “baba” parçası, Babanın… Kaydettik, biraderimle sağolsun… Zaman sonra da aziz dostum “Neyzen” kardeşim ney üflemiş üstüne… Yine zaman sonra parçanın tadının değiştiğini görüp tekrar okudum… Biraderim de üstüne bir klip yapmış… İşte hikayesi bu parçamızın… Bendeniz dinlemeye doyamıyorum… Siz de beğenirsiniz belki…

kadın, arka kapağın
göze ve ziyadesiyle ele yakın
bir kar(l)esidir lakin
üçgendir dilindeki mor dudakların

sevgilim
yalnız fahişeler sana yakın.
ama şaşırdın ! (?)
vakt-i zamanında
her biri mor bir dudakta
diri diri gömüldüler toprağa
onlar da hayatın sıfır noktasında

kadınlar sana uzak
sen fahişelere yakın
bir orospudan doğacaksın
sonra azize doğuracaksın
gözlerinde hüzün yanacak

sen ona ruh o sana beden
olacak.
üstadım öperim ellerinden:
“uzak
ve mai gölgeli bir beldeden
cüda kalarak…”

Semender, Ankara/2007

O günleri düşündükçe mutluluğa inanıyorum. Bir müzikaldeki gibi bütün dünyanın aynı anda dans edebileceğine…

Eski bir şarkı çalıyor. “Sakız Hanım ile Mahur Bey” Barış Manço’nun insanı yuvasında hissettiren sesi… Çocukluğumu hatırlıyorum.

Balkonda çiçekler, bahçeli bir ev… Dilim dilim doğranıp mısır ununa bulanmış ve sonra kızgın yağda kızartılmış acı patlıcan kokusu… Köşe başındaki bakkalın sesi “Hüseyin!” üç tekerlekli bisikletle taşınan el süpürgeleri…Her sokakta bir süpürgeci…Süpürgelerin kapatıldığı küçük beton kulübeler.

Huzurluyduk. Çocukluğun büyük dünyası yeterdi avunmaya. Bazen ayı oynatan bir çingenenin peşine takılırdık, bazen pazar yerinin boş tezgahları arasında kuytulara saklanırdık.

Barış Manço’nun şarkıları gibiydi hayat. Domates, biber, patlıcan sesleri yankılanırdı sokaklarda. Kamil Amca’dan süt alırdı mahalleli…Başkasından alırlarsa gönül koyardı sonra Kamil Amca…

Tüllerin ardında, sabun kokan beyaz başörtülü yaşlı kadınlar gizlice seyrederdi gelen geçeni. Naylon sepetlerde çamaşırları intizamla katlı dururdu. Kadınlıklarını çoktan kaybetmiş olsalar da aynaları ve eskimiş cımbızlarını naylon torbalarda çamaşırlarının arasında saklamayı ve arada bir çıkarıp titreyen yansımalarını seyretmeyi ihmal etmezlerdi. Bazen meraklı bir torun bulurdu sırlarını,utanırdılar.

Pencere önünde saatlerce oturup tatlı hayaller kurardım. Bahçemizde dut ağacı vardı. Bakışlarımla yeşil yapraklarında yüzerdim ağacın… Yıldızların ne kadar uzakta olduğunu merak ederdim hep. Bir yıldıza oturup dünyayı seyretmek isterdim uzaktan. Nasıl görünürdü acaba dut ağacı, evler, insanlar…

Penceresi karşı apartmanın duvarına bakan bu karanlık odadan hayal ediyorum o güzelim günleri. Her şey o kadar çok değişti ki! Kamil Amca’nın ölüm haberini aldığımızda hala o mahallede oturuyorduk. Üç tekerlekli bisikletle satılan sütün yerini beyaz minibüsler almıştı çoktan. Uzun korna sesini her salı saat dokuzda duyuyorduk. Artık kimse “sütçüüüü!” diye bağırmıyordu. Dut ağacını da komşunun merdivenine dökülüyor diye budamışlardı. Yapraklara pislik olarak bakan beton kafalılardan nefret ettiğimde on beş yaşındaydım. Selam vermenin tehlikeli olduğu dönemler geldi sonra. Hızla modernleşiyorduk. Sonunda korkularla çevrili koca bir boşluğun içinde bulduk kendimizi…

Sahip olmak mutlu olmaktır sloganıyla ilerliyor, eziyor, kazanıyoruz. Ama bir türlü anılarımızı hatırlatacak şarkılara sahip olamıyoruz… Yıllar geçtikçe değeri artan gerçek sanat eserlerine…

Korkuyoruz. Selam vermek bile tehlikeli artık. Kimse kimsenin yüzüne bakmıyor. Korku kanımıza işlemiş, betondan binalarımız, demir parmaklıklı pencerelerimiz var şimdi. Kokular ve sesler dünyasına kapalı güvenli hayatlarımız var.

Bu zamanda yaşasaydı Mevlana nasıl bir hayat sürerdi acaba diye düşünüyorum. Mevlana yine Mevlana olur muydu? Kapalı çarşıda raks eder miydi yine? Hayran bakışlarla mı seyrederlerdi onu, yoksa “deli” der geçerler miydi acele bir randevuya yetişirken?

Penceresi karşı apartmanın duvarına bakan bu karanlık odadan hayal ediyorum o güzelim günleri.

O günleri düşündükçe mutluluğa inanıyorum. Bir müzikaldeki gibi bütün dünyanın aynı anda dans edebileceğine…

Emel Çarkçı, Sakarya/Mart 2007

Yağmur yağıyordu. Sonsuz bir karmaşanın içine düşmüş gibiydim. Yeni bir işe başlamıştım. Sevmediğim bir iş. Yeni bir ev tutmam gerekiyordu. Dayanabilir miyim tekrar diye düşünürken arabanın biri hızlıca yanımdan geçti ve yolun kıyısında birikmiş olan su başımdan aşağı dökülüverdi. Sırılsıklam olmuştum. Bir cevap gibiydi sanki bu. Alay eder gibi…

Yolda kalmıştım. Otobüsler dolu geçiyordu. Yağmur iyice hızlandı. Cebimdeki az paraya rağmen taksiye bile binmeyi göze almıştım. Ama herkes benden önce davranmıştı işte. Hiçbir arabada yer yoktu. Sahipsiz bir kedi yavrusu gibi terkedilmiş pis bir apartman girişine sığındım. Boyası dökülmüş beton duvarlar ve paslanmış metal bir kapı. Bir şemsiyem bile yoktu. Önümden telaşlı insanlar geçiyordu. Orada öylece dakikalarca durdum. Soğuktan titremeye başlamıştım. Yağmur yağmaya devam ediyordu. Deli gibi ağlamak istedim. Ağladıkça varlığımı eritsem, kaybolsam bu ağır ve gereksiz yükten kurtulsam dedim. Deli gibi ağlayamamanın ve hayatımı terk edemiyor olmanın çaresizliği içinde o iğrenç yerde yağmur suları ve kanalizasyon deresini seyrederek kalakaldım. Önümden geçen bir genç, yüzünden yağmur damlaları süzülürken, siyah parlak gözleriyle, elimden bir şey gelir mi der gibi yüzüme baktı. kalbimdeki hüznü dayanamayacağım ağırlıkta hissetmeme neden oldu bu bakış. Acınacak bir haldeydim. Ağlamayı geciktiremezdim artık. Hapşırırken burnunu sıkan biri gibi içimde patlardı, ya kalbim dururdu ya beynim. Bulunduğum yerden sokağa fırladım. Bir yandan ağlıyorken bir yandan öfkeyle adaletsiz hayatın üzerine yürüyordum. Sabrım kalmamıştı. iğrenç dünyaya sayıp söverek kanalizasyon karışmış yağmur sularının içine girdim. Otobüs geçse de binmeyecektim artık. Hepsinin canı cehenneme, diyordum içimden. İstanbul’da yaşamakla yaşamamak arasındaki fark ne kadar da belirsizdi. Değersizlik duygusu… yağmurun yağması ve trafiğin sıkışması yetiyordu bunu hissetmeye. Daha birçok şey vardı ya…

Misafir olarak kaldığım eve bu halde nasıl giderdim. Beni içeri almaya mecbur kaldıklarının yoksa bu halde sırılsıklam birinin temiz halılarını kirletmesine asla izin vermeyeceklerinin ifadesini görecektim yüzlerinde. Başımıza dert oldu diyeceklerdi. Nereden çağırdık diye geçireceklerdi içlerinden. Gidecek başka yerim yoktu. Yoksa kimseye rahatsızlık vermek istemezdim ben. Hayatım boyunca en çok korktuğum şeydi bu.

Annem açsaydı kapıyı. Sıcak bir çorba yapardı bana. Üzerime battaniye örterdi. Hastalanmamam için yüreğinin çırpındığını hissederdim. Şımarırdım belki. Keyiflenirdim.. Köyde yağmur yağarken yorganın altında ağabeyim ve annemle uyuduğumuz huzurlu saatleri düşünür, kanepenin üzerinde kaçamak bir uykuya dalardım. Yağmur saçaklardan süzülürdü. Ağaçların yeşili koyulaşırdı.

Özgürlük düşleri kuran üzerine bardak kapatılmış bir sinek gibi hissediyorum şimdi. Artık cam duvarlara çarpmaktan yorulmuş, olduğu yerde ölümü bekleyen.

Misafir olduğum eve gidiyordum ama oraya hiç varmak istemiyordum. Korktuğum sahneleri yaşayabilecek gücü bulamıyordum kendimde. Yürüdükçe uzasın istiyordum yollar. Yokuşu çıktım. Cadde boyunca araba galerileri vardı. Elektronik eşya tamircileri sıralanmıştı sonra ve Tahtakale Çin pazarı tabelalı her yüz metrede bir türeyen tozlu dükkanlardan bir tane. Marketler, manavlar, ikinci el eşya satıcıları ve üç tekerlekli bisikletler arasından geçtim. Yorulmuş olmama rağmen yol bitsin istemiyordum. Halbuki varmıştım işte, kapının önündeydim. Hemen banyoya soktular beni. Pislik gibi hissetmiştim kendimi. Banyoda yıkanırken öc alır gibi keselemiştim vücudumu. Kıpkırmızı olmuştu bacaklarım. Acaba kanepede uyumama izin verirler miydi? O kadar ıslanmama rağmen hiçbir işimi halledememiştim. Beceriksiz olduğumu düşünebilirdi yeni iş yerim.

Bir an evvel ev bulup misafir olarak yaşamaktan kurtulmalıydım. İstanbul’da ev bulmak yağmurlu bir havada araba bulmaktan daha zordu. Bir mucize olsun diye dua ettim içimden. Bir mucize..Banyodan çıkarken yerleri temizlemek istedim ama tam bitti derken bir saç düşüyordu yere ve yeni baştan su dökmek zorunda kalıyordum. Beş on dakika saçlarla ve sularla uğraştım.

Banyodan çıktığımda, Kezban salonda oturmuş televizyon seyrediyordu. Ona bugün hiçbir işi halledemedim dedim. Yüzüme tepkisizce baktı. kendimi çok kötü hissediyorum dedim. Yine aynı tepkisizlikle karşılık verdi. Keşke konuşmasaydım dedim içimden burada olmasaydım. Sandalyeye oturdum, kanepeyi ve yumuşak battaniyeyi hayal ederek.. bir mucize olsa dedim, bir mucize… Saçlarımdan enseme ve tüm vücuduma dalga dalga uyuşturan bir soğukluk yayılıyordu. Titremeye başlamıştım. Halime bakıp enine çizgileri olan büyük bir hırka getirdi. Çizgiler ayrı renklerdeydi. İç karartıcı renkler. Sandalyenin tepesinde rengarenk hırkaya sarılıp ısınmaya çalışırken eski bir türkü geldi aklıma: “Kadir Mevlam senden bir dileğim var, beni muhannete muhtaç eyleme.”

Kezban’ın zoraki merhameti daha çok üşümeme neden olmuştu. Buzdan bir heykel gibi salonun kenarında diğer misafirlere gösterilmek üzere kalakalmıştım. Yağmur olanca hızıyla yağmaya devam ediyordu.

Emel Çarkçı, Ekim 2006

     Allah’ım inanamıyorum. Ben artık editörüm. Nerdeyse önümde eğileceklerdi. Peki daha önce tanıdıkları Meral. Onu hiç sevmemişler miydi? Ben kendi başına bir değer değil miydim? Önümde saygıyla eğilirken içlerinden bu yeri hak etmediğimi düşünüyorlardı eminim ki! Onlar gibi pisliğe bulaşmamıştım çünkü. Makyavelci değildim. Amaca ulaşmak için türlü hileler yapmadım. Hesaplarına göre kaybetmiş olmalıydım ya…

     Yaşlı çınar ağaçlarının gölgelediği bir yoldan geçiyordu. Yürürken düşünürdü, hatta bazen o kadar dalgın olurdu ki biri adını bağırsa duymazdı. Yanına gelse görmezdi.

     Haziran sonu. Havalar ısınmaya başlamış, şehirde bir tek çalışanlar ve iş arayanlar kalmıştı. Eve gitmek için arabaya bindi..

     Gördüler işte! Meral kimmiş!

     Eve vardığında koridordan geçip yatak odasındaki boy aynasında kendine baktı.

     Editör Hanım!

     Bunu söylemekten hoşlandı. Büyüleyici bir sözdü bu. Bir editörün nasıl davranması, nasıl giyinmesi gerektiğini bundan sonra el hareketlerinin, mimiklerinin nasıl olması gerektiğini prova etti.

     Dik durmalıyım. Düşünceli, kibar ve mesafeli… Kaybetmeyi kabullenmiş omuzları, bezgin bakışları vardı. Kendini göstermekten ziyade gizleyen kıyafetler giyerdi. Dikkat çekmekten sakınırdı. Kahverengi ve siyah giyeceklerle doluydu dolabı. Şimdi hepsinden kurtulmak istiyordu.

     Aynanın karşısında saatlerce kaldı. Karnı acıktığında ayrıldı ancak. Hava kararmak üzereydi. Yarım bardak çay, ekmek kırıntıları, ağzı açık kalmış bir kutu katı yağ, beyaz peynir. Hepsi masanın üstünde, sabah bıraktığı gibi kalakalmıştı..

     Eşyanın hareketsizliği… Bir savaş çıksa, ülkeyi acilen terk etsek, aradan yirmi yıl geçse de eve tekrar dönsek bu çay kaşığı bir milim hareket etmemiş olur diye söylendi.

     Bardağı masadan kaldırdı. Bardak masaya yapışmıştı biraz. Yeni kıyafetler alması gerekiyordu. Şöyle, ye kürküm ye, diyebileceği kıyafetler. Kitaplarla dolu odasına geçti. Bir şeyler hatırlar gibi oldu. Rahatsızlık veren bir hatırlamaydı bu, kaçamadı. Kitaplarla örülü dünyasına, o her zaman huzur veren dünyaya ihanet ettiği düşüncesi saplandı midesine. Kendini kaybetme korkusu belki de.

     Allah’ım ben ne yapıyorum. Yo!..

     Yatağına uzandı..

     Az önce aynanın karşısında çok mu farklıydın sanki?

     Kendisiyle tartışıyordu. Karnı hala açtı. Kendi ikiyüzlülüğüne şaşırmıştı. Midesi bulanıyordu.

     Nasıl göründüğünü merak ediyor insan. Aynaya bakıyor, ya da başkalarının sözlerine… En çok aynaların ve sözlerin cazibesine kapılıyor. Hep tarif edilmeyi bekliyor… İsmine eklenen sıfatlar, insanların beklentileri, insanların beklentileri de zamanla ödevlerin oluveriyor… Esaret başlıyor işte, sevgili esaretimiz. Ana kucağı gibi huzurlu hissettiriyor, alışkanlıklarımızla bağlıyor bizi. Duvarın dibine bağlanan köpekler gibiyiz artık… Önce hayallerimizi çalıyorlar, sonra aşklarımızı, emeğimizi, inancımızı…

     İnsan sahip olduklarıyla değerleniyor. İnsanın kendi başına bu modern dünyada nasıl bir değeri olabilir ki? Modern dünya karşısında duyduğum aşağılık duygusu. Bunu içimden atamıyorum.

     Uykuya daldı. Uyandığında yine eski Meral olmanın huzurunu yaşadı. Gogol’un hikayesindeki gibi burnunu kaybetmiş olarak uyanabileceği duygusuna kapılmıştı. Sanki kendinden bir şeyleri kaybedecekti ve asla eskisi gibi olamayacaktı.

     Allah’ım şükürler olsun!

     Mutfağa gitti. Nesneleri harekete geçirdi. Açlıktan midesi kazınıyordu. Dolaptan birkaç biber ve domates çıkardı. Domateslerin bazıları çürümek üzereydi. Maydanoz aradı ama evde maydanoz yoktu. Yine almayı unutmuştu. Maydanoz ve limon.

     Bu gidişle hiç alamayacağım. Ama şimdi öyle canım çekiyor ki… ihmal ettiğimiz her şey gün geliyor intikamını alıyor işte.

     İhmal ettiklerini hatırladı. Sadece midesi değil, öyle çok şey vardı ki.

     Tembelim ben. Bu dünyadan sadece bir seyirci olarak ayrılacağım. Oğuz Atay’ın kitabından bir bölüm geldi aklına. Kenara çekilenler hep hak ettikleri gibi kenarda kalacaklar. Onları kimse görmeyecek, kimse hatırlamayacak, Tanrı bile unutacaktır bu korkakları!

     Yine midesi bulandı. Hepsini unutup bir an evvel karnını doyurmalıydı. Hazır çorba yapmak için bir tencere buldu. Çorba paketini tencereye boşalttı. Musluğu açtı. Aman Allah’ım! Musluk patlar gibi tencereye püskürdü. Çorba tanecikleri üzerine yapıştı.

     Daha pişirmeden çorbayı üzerime döktüm. Harikayım.

     Üstünü değiştirdi. Pes etmemeliydi. Tekrar mutfağa döndü. Ocağı yaktı. Karnını doyurmalıydı. Bu akşam çay da demleyecekti.

     Çay içersem hiçbir şeyim kalmaz. Çay: kutsal içecek… Tadı sonsuzluğa götürüyor sanki…

     Editör olmanın heyecanı, iyimserliği kaybolmuştu. Korkuyordu.

     Ya kendimi kaybedersem.

     Çay içmeliyim.

     Kendimi kaybedersem, yani katılaşırsam, bir kimliği benimseyip donup kalırsam kazandıklarımın ne önemi kalır ki? Meral kendine gel. Şimdiden havaya girdin bile… Belki de hak etmediğimi asıl ben düşünüyorumdur. Kenara çekilenlerden mi olmak istiyorsun yoksa?

     Kendimi sıfatlarım yüzünden sevmemeli ya da bu yüzden kendimden nefret etmemeliyim.

     Su, on dakikadır kaynıyordu. Düşüncelerine ara verip çayı demledi.

     İnsanlara fazlaca değer veriyorum galiba.

     Balkona çıktı. Hafif bir rüzgar yüzünü okşadı. Uzakta birkaç ağaç merhametli kollarıyla göğe uzanmış sabırla beklemekteydi. Ağladı. Kendi acımasızlığına, değersizliğine, sabırsızlığına ağladı. Rüzgar gözyaşlarını okşadı Meral’in. Özgürlüğünü düşündü. Ölümünü düşündü. Bu iki duygu hep birlikte gelirdi aklına… Geçicilik düşüncesinin verdiği huzurdu özgürlük. Dünyayı terk edebileceğini algılayabilmek. Dostoyevski’nin “Ecinniler” adlı romanı. İnsan ölüm korkusunu yendiği ölçüde gerçek insan olur. Korkuya boyun eğmediği zaman gerçek yaşama kavuşur. Gerçekten yaşayan insan özgür insandır. Düşünceler hızlıca aktı zihninden.

     Çay bardağını hazırladı ve balkona bir sandalye çıkarttı. Rüzgar tatlı tatlı esmeye devam ediyordu. Çayından bir yudum sonsuzluk aldı…

     Çocukluğum, nerdesin?

     Burnunu kaybetmek mi daha önemliydi çocukluğunu kaybetmek mi? İnsanın burnu büyüdükçe çocukluğu eziliyor muydu yoksa?

     Bütün gece bunu düşündü.

Emel Çarkçı, Eylül 2006

Tarih 17 Ağustos 1999. Köydeyim.

-1-

     İnsanlar vardı. Yüzlerini seçemediğim bir sürü insan… Korkudan hareket edemeyen bedenimi kalınca bir kalasın üzerine bıraktım. Yıkılan evin altında hala babaannemle küçük kardeşim çıkarılmayı beklemekteydi. Düşünemiyordum. Ne beynime ne de herhangi bir uzvuma söz geçiremez haldeydim. Anlamsızca etrafıma bakıyordum. Azar azar… Sanki her an kaybedecekmişim gibi tedirginlikle. İncir ağacının geniş yaprakları, toprak yığınına dönen ev, birkaç şaşkın komşu suratı ve annemin kaygılı yüzü…

-2-

     Ağırlığımı çocuğun çıplak omzuna vererek yaşlı dut ağacının dibine gittim. Bedenim bilinçsizce titremekteydi. Karşımdan koşuşturan insanlar geçiyordu. Bazıları duruyor acıyarak ve dehşetle enkaz altından çıkmış yüzüme bakıyor sonra telaşla ilerleyip gidiyorlardı.

     Babamı hastaneye götürdüler ve bir müddet sonra babaannemle kardeşim çıkarıldı.

-3-

     Bir sürü insan geldi ve gitti. Kimlerin geldiğini hayal meyal hatırlıyorum ve her birine sıkıca sarıldığımı da. “Yaşadığınız için sağ olun!”der gibiydim.

     Yaşamın “an” olduğunu keşfettim ve yaşamaya değer tek şeyin “sevgi” olduğunu. Hayatın anlamıydı bu ve insanlar “sevgi” için yaşamalı birlik olmalıydılar.

     Bir daha göremeyeceğimi sandığım ağaçlar, yol ve tahta kapı, yüzlerce yüz, yıldızlar… Sizi seviyorum.

     Üzerine battaniye serdiğimiz divan misali yeryüzüne uzandım ve gözlerimi gökyüzüne çevirdim. Güvendiğim yerden ürkmüş göğe sığınıyordum. Hep böyle, yıldızların altına yatıp göğün yüzünü seyretmek isterdim. Mutlu muydum? Bilmem. Yine de yıldızları tekrar görebildiğim için buruk bir sevinç yaşıyordum içimde. Eski bir efsane vardır. Her insanın bir yıldızı olduğunu ve ölürken, yıldızının gökyüzünü terk ettiğini söylerler. O gece inanılmayacak kadar çok göktaşı gezegenimize misafir oldu ve ben her birini uğurlarken, gözlerimden gönlüme ağır yaşlar düştü.

-4-

     Ortalık yavaş yavaş duruldu ve gün soluk ışıklarıyla gecenin yerini almaya başladı. Bir ara ellerime baktım. Evin toprağı vardı tırnak aralarında ve sanki elim toprağın rengini almıştı üzerine. Dokunuşlarım kuvvetsizdi. Mezardan çıkmış gibi güçsüz, yorgun ve toz toprağa bulanmış haldeydim.Ellerime sevgiyle baktım ve küçük bir gülümsedim. Ellerime, ellerime… On sekiz yıldır çok az sevgiyle okşadığım ellerime.

     Köy halkı yolda toplanmış birbirleriyle konuşuyordu. Yüzleri şaşkın ve gözleri hayatla ölüm arasındaki çizgiye takılmış gibi.

     Derken yeni bir sallanış, yine bir telaş ve yeniden gökyüzüne yükselen “Allah’ım sen bizi koru!” yalvarışları…

•••

     Öğle olmak üzere. Karnım acıktı. Garip bir şey… ilk defa karnımın acıkması bana garip göründü.

•••

     Yazın ortasında yerlere yağmur düşer, hava birden serinler ve etrafı sakinleştiren tatlı bir koku salar toprak havaya. Ruhum yağmur sonrası kimliğine büründü. Bir şeyler değişiyor, benden uzakta şekillenen bir şeyler varmış gibi… Yapayalnızım. Ve en çok güçlü olmam gereken zaman…

-Hayat her şeye rağmen çok güzel.-

Emel Çarkçı, 1999 / Adı Yok, 10. Sayı

                                                                                       Tagore’a

sen

hiç görmediğim toprakların buğusu

benim toprağım unutulmuş ve göğüm bulutsuzdu.

bir gün

yazgının rüzgarlarına takılan kanatlarınla

benim topraklarıma geliyorsun.

gelişin sevinç,

gelişin rahmet…

sen, inceden inceye emdiğim can suyum

benim toprağımda ölmektesin.

ve ben şimdi

sana bütün dünyaların en güzel çiçeklerini sunmak istiyorum…

ne olur

git(me)!

Emel Çarkçı, 2001 / Adı Yok , 21. Sayı

     O kadar az güveniyorduk ki birbirimize kendimize olan güvenimizi dahi sınırlandırıyordu bu güvensizlik. Yüzler var her yerde, beli bükülmüş insanların taşıdığı kayıp suratlar…Zamana kapılıp sürüklenen insan seli. Çoktan unutulmuş ideallerin isteklerin yerinde, çalınmış eksiltilmiş hayatlar var. Yoksulluk sadece maddi şeylerden yoksun bırakmıyordu, hayatının anlamını unutturuyordu insana. Milyonlarca yoksulduk.

     Öylesine yaşıyorduk.kimse izin vermiyordu bir diğerinin “ben varım” demesine. Alışmıştık. “öylesine” yaşamaya alıştırılmıştık.

     İlk gençlik yıllarındaki “ben”i düşünüyorum. O zamanlar taptaze bir heyecen salardı nefesim kokmuş dünyaya. İdeallerime olan inancım kendime olan güvenim eksilmemişti henüz. Ne oldu? Bilmiyorum… Hani uykuya düştüğün anı bir türlü bir türlü hatırlayamazsın ya, tıpkı öyle.

     (İçindeki boşluğa dalmış gözler, sessizlik…)

     Hedefini şaşırmıştı değerler, insan zihinleri değersiz nesnelere takıldı kaldı. Neydi insan? Uzun süre olmuş düşünmeyeli. Toplumca bir girdaba kapılmış yokluğun midesine sürüklenmekteydik. Zaman denilen şey, benden sürekli bir şeyler alarak çoğalıyor. Gittikçe azaldığımı hissediyorum. Öylesine yaşıyor olamazdım. Öylesine yaşamaya devam edemem. İçimden o ilk gençlik yıllarında duyduğum taze heyecan yükseliyor. Şimdi yazmak istiyorum. Ölene dek yazmak…

Emel Çarkçı, 2000 / Adı Yok, 12. Sayı